मी अन माझे दैव !
(बलात्काराला बळी पडलेल्या दुर्गेस समर्पित )
क्षण माझा आला होता ,
दैवाने तो दूर लोटला ;
मग भग्न कधी जाहले
माझेच मजला कळले नाही !
या चोरट्या हास्यामागे
कैक अश्रू लपवू पहिले
पण ;कोरड्या आसवांचे
दुःख तुजला दिसलेच नाही !
करून यज्ञ "'त्या'' दिनी
माझ्याच निष्फळ प्रयत्नांचा
दिली आहुती प्राणपणाने
जी तुजला पोहोचलीच नाही !
रंग चोरले माझे
याच क्रूर दैवाने
अन बेरंगात त्याच्या
आकंठ रंगले मी !
सावलीने माझ्या
घात माझाच केला !
पण रिचवून प्याले तिच्याच नावी
काळोखी गुरफटले मी !
काय गुन्हा माझा होता ?,
मला कधी न कळणे आहे
पण लाख गुन्हे पुन्हा करण्या ,
परत उभी ठाकले मी !
क्षणैकात झाली
भस्मसात स्वप्ने
लिंपून ती विभूती
मुक्त जाहले मी!
मग माझ्याच आसवांची
नशा मलाच चढली ,
फकीरमस्तीत माझ्या
उध्वस्त जाहले मी!
कैफाच्या या बाजारी
आज सुख मी विकू पाहते
भाव योग्य मिळता त्याचा ,
मार्गस्थ जाहले मी !. मार्गस्थ जाहले मी ! ......................
- श्रुती जोशी
Comments
Post a Comment